برای لحظه ای

چتر کوچک و شکسته ام را در توفان و سیلاب بر سرم میگیرم و در باران آرام آرام به سوی خانه ام در پایان جهان می روم،به خانه ام که می رسم در خانه ام بسته است و من کلید ندارم.
(احمدرضا احمدی)

روزانـــه
واژه یاب
انتشارات خیلی سبز
all links

آرشــیو
مرداد ۱۳۹۶
تیر ۱۳۹۶
خرداد ۱۳۹۶
اردیبهشت ۱۳۹۶
فروردین ۱۳۹۶
اسفند ۱۳۹۵
بهمن ۱۳۹۵
دی ۱۳۹۵
آذر ۱۳۹۵
آبان ۱۳۹۵
مهر ۱۳۹۵
شهریور ۱۳۹۵
مرداد ۱۳۹۵
تیر ۱۳۹۵
اردیبهشت ۱۳۹۵
فروردین ۱۳۹۵
بهمن ۱۳۹۴
دی ۱۳۹۴
آذر ۱۳۹۴
آبان ۱۳۹۴
تیر ۱۳۹۴
اسفند ۱۳۹۳
بهمن ۱۳۹۳
مهر ۱۳۹۳
شهریور ۱۳۹۳
بهمن ۱۳۹۲
دی ۱۳۹۲
آذر ۱۳۹۲
آبان ۱۳۹۲
مهر ۱۳۹۲
شهریور ۱۳۹۲
مرداد ۱۳۹۲
تیر ۱۳۹۲
خرداد ۱۳۹۲
اردیبهشت ۱۳۹۲
فروردین ۱۳۹۲
آرشيو

موضوعــات
شعر نوشت
خاطره نوشت
مینیمال نوشت
همینطوری نوشت
دل نوشت
کتاب نوشت
داستان نوشت

دوســتان
گل بی پژمرده
*ایرمان*
طنز تلخ , قهوه اسپرسو!
کسی که مثل هیچ کس نیست
ما که رفتیم
یک فیلم + یک جمله
ترخون
زیست شناسی سلولی مولکولی 90 دانشگاه شیراز
خدا برایم کافیست!
جایی برای گفتن دلتنگیها
دانه های ریز حـرف
مطالبی دلنشین
مکتوب
سـه نقطهـ تا زندگــی
دری وری ـهـای یکـ کـیـبـورد بـه دسـتـ
انتهای یک جاده
دکتر بعد از این
P E D I X
وائل
بی قلم
این نیز نگاهی ست...
انتهای بیراهه
مناجات خاصه
:|
خاطرات یک پزشک
صحن مجلس
بهشتِ گم شده
هفت شنبه های شیراز
PerSpeCtive
اماسیس
آقای هنوز