بِراکت

حضور بعضی از ادم ها تو زندگی،مثل براکتِ ارتودنسی میمونه،اول سخته،دندون ها ب براکت عادت ندارن،ب مرور ب براکت ها عادت میکنن،و بعد از یک یا دو سال،گو اینکه براکت ها قسمتی از وجودش هستن.

خب حالا بعد از دو سال دکتر میگه ک طول درمان تکمیل شد،باید براکت ها برداشته بشن و مثلا نگهدارنده و پلاک جایگزین بشه،عدم حضور براکت ب سختی پذیرفته میشه،تا دو هفته ی اول،دندون ها دهن کجی میکنن،نبود براکت ها رو فریاد میزنن،مگه میشه نباشن؟

زمان میگذره و نبود براکت جزو خاطرات تلخ میشه و نه بیشتر،ب همین سادگی همه چی پذیرفته میشه؛

بعضی از ادم ها وارد زندگی میشن،هر دو بهم عادت میکنن،و بعد زمان رفتن فرا میرسه،به سختی نظاره گرِ رفتنه کسی میشه ک بخشی از وجودش شده بود،و همه چیز تموم میشه

مثل براکت...